ความคืบหน้าเกี่ยวกับข่าวลือ
posted on 19 Dec 2011 12:50 by chu-issueเฮ้คุณขา ขอประทานอภัยที่เราหายหน้าไปพักใหญ่เลย มัวแต่จัดการเรื่องบ้านที่โดนน้ำท่วมอยู่แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาในการเขียนข่าวลือต่างๆแต่อย่างใด จะบอกว่าวันนี้เราจะเอาข่าวลือที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์มาสปอยให้ฟังแล้วล่ะ
สำหรับหน้าปกที่นอนเอาบาทาก่ายหน้าผากอยู่หลายเดือนว่าจะออกมาในรูปแบบใดก็ได้ข้อสรุปออกมาแล้ว เราใช้ความพยายามอย่างหาที่สุดมิได้ในการ(จิกหัวใช้เพื่อน)ทำมันออกมาอย่างดีที่สุด ใครชอบไม่ชอบยังไงขอความเห็นใส่กล่องสีขาวด้านล่างด้วยนะเจ้าคะ ^^
(ถ้ารูปไม่ขึ้นตามลิ๊งค์นี้ไปดูเลยจ้ะ
http://www.mypicza.com/view.php?image=cfccd14a948bd119504977ef66def203.jpg )
Special Chapter of MinKey
คีย์จัดแจงเอาข้าวของที่ติดตัวมาไม่กี่ชิ้นไปจัดใส่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเผลอมองกระจกเงาที่บานประตูตู้ด้วยความเคยชิน ในกระจกเงานั้นมีภาพมินโฮปรากฏกายอยู่ด้านหลัง ร่างสูงโอบกอดร่างบาง กดริมฝีปากลงกับซอกคอขาว มือใหญ่ข้างหนึ่งที่ไม่ได้กอดเอวบางเลื่อนเข้ารุกรานใต้เสื้อกล้ามสีดำ คนน่ารักเกร็งขืนเมื่อมินโฮไต่มือขึ้นสูงจนถึงหน้าอก
“เป็น…เป็นอะไรไปมินโฮ” คีย์หมุนตัวเข้าหาใบหน้าหล่อ จัดการมือปลาหมึกให้หยุดไว้ที่เอวคอด ส่วนมือของตัวเองโอบไว้ที่หลังคอคนตัวสูงกว่า ลูบไล้เส้นผมและท้ายทอยอย่างเอาใจ
“เปล่าซะหน่อย ก็คนมันรักนี่ …ไม่ได้เหรอ”
มินโฮออดอ้อน อุ้มคนตัวเล็กนั่งบนลิ้นชักตู้เสื้อผ้าเมื่อคีย์กัดปากยั่วเย้า จากนั้นก็เริ่มดื่มด่ำความหวานจากริมฝีบากสีชมพู เกี่ยวสายเสื้อกล้ามลงมาเคลียที่หัวไหล่
“ที่เตียงได้มั๊ยล่ะ”
ร่างสูงจูบหน้าผากคีย์แล้วหอบร่างคนรักไปวางราบบนเตียงตามด้วยร่างของตัวเองนอนแนบลงไป ใช้มือปัดเส้นผมสีน้ำตาลทองให้คนที่นอนทำหน้าตาน่ารัก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านับวันก็ยิ่งหลงใหลเจ้าของร่างนี้จนบางทีก็ควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ไหว
“รู้มั๊ยว่าใครรักนายมากที่สุดในโลก”
แต่ก่อนที่มินโฮจะได้ยินคำตอบกลับมาให้ชื่นใจ ก็มีเสียงใครบางคนเคาะประตูเบาๆ ทั้งสองผละออกจากกัน คีย์เลื่อนสายเสื้อขึ้นมาไว้บนไหล่เช่นเดิม มินโฮเดินไปเปิดประตู
“ขอโทษนะครับ คุณแม่ใหญ่ให้ผมเอาผ้าขนหนูมาให้พี่คีย์” กวังชอลถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยที่มินโฮไม่ทันตั้งตัว มินโฮขบกรามแน่นระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น กวังชอลกำลังหวังอะไรในตัวคีย์ เขาดูออก ถ้าเป็นเวลาปกติแล้วไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ไอ้เด็กนี่เหยียบเข้ามาในห้องเขาเด็ดขาด
“แกเสนอหน้ามาเองล่ะมากกว่า”มินโฮแทรก
“ฝากบอกคุณแม่ใหญ่ของนายด้วยว่าขอบคุณมากๆ”
“ครับ เอ๊ะ มีอะไรติดหน้าพี่คีย์ด้วยล่ะ”
“เอ๋ ตรงไหนเหรอ”
“อยู่เฉยๆนะครับ”
มินโฮยืนมองภาพเด็กหนุ่มที่เขาแสนจะเกลียดกำลังเอามือสกปรกของมันมาสัมผัสผิวแก้มของคนที่เขารักโดยที่อีกฝ่ายไม่ขัดเขินเลยซักนิด คีย์ไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนล่วงเกิน หน้าของคีย์ไม่ได้เปื้อนอะไรซักหน่อย
“ ออกไปได้แล้ว ที่จริงแกไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาชั้นสองของบ้านนี้ด้วยซ้ำ ”
“ขอโทษครับ ผมลืมไป ผมแค่อยากเอาผ้าขนหนูมาให้พี่คีย์เท่านั้นเอง ขอโทษจริงๆครับพี่มินโฮ”กวังชอลโค้งตัวขอโทษเป็นการใหญ่ก่อนกุลีกุจอออกจากห้องโดยมีสายตาเป็นกังวลของคีย์ตามติดไปด้วย
“ทำไมนายไปพูดกับเขาแบบนั้น”คีย์เสียงแข็ง
“ฉันพูดความจริง มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย”
“ทำไมต้องดูถูกเขา ยังไงกวังชอลก็เป็นน้องชายของนายนะ” ก็รู้ว่ามินโฮเกลียดภรรยาน้อยกับลูกของพ่อมากขนาดไหน แต่เขาเพิ่งจะรู้ว่ามินโฮเป็นพวกชอบดูถูกคนอื่นด้วย
“ฉันไม่สน ต่อไปอย่าไปยุ่งกับมันอีก มันไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่นายคิดหรอก”
“ฉันก็ยังไม่เห็นว่าเขาจะร้ายกาจตรงไหน ฉันจะไม่ตัดสินใครโดยที่ฉันยังไม่รู้จักเขาดีพอ” เพราะคีย์เข้าใจความรู้สึกของการถูกคนภายนอกตัดสินดี มินโฮคงจะเกลียดกวังชอลก็เลยอคติกับเด็กคนนั้นและพยายามพูดให้เขาเกลียดกวังชอลไปด้วย
“แต่ที่นายทำอยู่มันก็เรียกว่าตัดสินไม่ใช่หรือไง ”เจอกันวันเดียวก็เห็นว่ามันดีเลิศเลอ ปกป้องมันจนเอามาเป็นเรื่องทะเลาะกับเขา คงเห็นมันดีกว่าเขาแล้วสินะ
“อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ใจแคบเหมือนนายก็แล้วกัน”
“คีย์…”
ใบหน้าหล่อหันมาหาใบหน้าสวยช้าๆ คีย์เบือนหน้าหนีแววตาตัดพ้อที่อีกฝ่ายจงใจส่งมาให้ สายตาที่จะทำให้เขาวูบไหวและใจอ่อนได้โดยง่าย ตอนนี้เขาไม่อยากเห็นมัน
“ รู้ใช่มั๊ยว่าที่ฉันทำแบบนี้เพราะอะไร นายรู้ดี ”
มือหนาบีบมือบางแน่น หากค่าของความรักที่เขามีให้คีย์วัดได้จากแรงกำลัง ป่านนี้มือบอบบางของคีย์ได้แหลกคามือเขาเป็นแน่
“ผิดแล้วมินโฮ ที่นายเป็นแบบนี้เพราะนายไม่เคยเชื่อใจฉันเลยต่างหาก” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย ขืนมือตัวเองออกจากสัมผัสบีบรัดที่เจ็บปวดไปถึงก้อนเนื้อในอก เดินเลี่ยงเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำเพียงลำพัง
หนึ่งคนที่ยืนฟังอยู่ที่เดิมที่หลังบานประตูยกยิ้มพึงใจเมื่อแผนการแรกของตนลุล่วงด้วยดี พี่มินโฮยั่วโมโหง่ายกว่าที่เขาคิด แค่แกล้งตีสนิทกับพี่คีย์นิดหน่อยก็ฟึดฟัดเป็นหมาบ้าเสียแล้ว พี่ผิดเองนะพี่พาจุดอ่อนมาให้ผมเห็นถึงบ้าน
ใครได้ยินเสียงเตียงหักบ้าง โซกวังชอลคนหนึ่งล่ะที่ได้ยินชัดแจ๋วเลย
Special Chapter of HyunMin
ประตูห้องถูกเปิดออกสู่ห้องกว้าง คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสีขาวที่ผ้าห่มถูกขึงให้เรียบตึงเหมือนไม่เคยผ่านการใช้งาน หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วระบายความเหน็ดเหนื่อย ตากลมมองเพดานพลางคิดถึงคำสั่งของคุณพ่อเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
“ เย็นนี้ไปรับเพื่อนลูกที่ ชาร์ล เดอ โกล เครื่องลงประมาณหกโมงครึ่ง อย่าสายล่ะ “
“ เพื่อนของลูก… ”
“ ใช่ คิมจงฮยอนไงล่ะ ”
ไอ้สิ่งมีชีวิตลามกจกเปรตนั่นน่ะหรือที่พ่อเรียกว่าเพื่อน แทมินไม่เคยบัญญัติจงฮยอนให้อยู่ในหมวดเพื่อนในพจนานุกรมชีวิตของเขา ถ้าจงฮยอนไม่ได้เป็นเพื่อนกับมินโฮ รับรองวาเขาจะไม่ยอมปล่อยให้คนแบบนั้นเดินผ่านเข้ามาในชีวิตอันแสนเลิศเลอเพอร์เฟคของตัวเองเด็ดขาด ทำไมพ่อต้องสั่งให้เขาไปรับจงฮยอน ทีตอนมายังถ่อมาเองได้แค่ออกจากสนามบินแล้วไปไหนมาไหนเองแค่นี้ถ้าไม่มีปัญญาก็ไม่ใช่แล้ว ถึงแม้การที่เขาเบี้ยวคำสั่งของพ่อแล้วหนีมาอยู่คอนโดที่รอการขายของครอบครัวอาจทำให้เขาโดนพ่อหักค่าขนมก็เหอะ แลกกับการไม่ได้เห็นหน้าเหม็นๆของจงฮยอนก็ถือว่าคุ้มเกินคุ้ม ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าการเจอหน้าคนที่ตัวเองหนีมาแบบไฟลท์บังคับอย่างนี้มันน่ากระอักกระอ่วนใจจะตายไป เขาไม่อยากเจอจงฮยอน ตอนนี้แทมินไปพร้อมกับการทำศึกสงครามใดๆทั้งสิ้น คนกำลังอยู่ในระยะทำใจเข้าใจมั๊ยเนี่ย
เหมือนแทมินจะลืมอะไรไปอย่างซึ่งเป็นเนื้อหาที่สลักสำคัญมากเสียด้วย สิ่งที่ข้องใจคือสาเหตุของการมาฝรั่งเศสของจงฮยอน จงฮยอนมาทำซากอะไรที่นี่กันแน่ ถ้าจะบอกว่าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้ มินโฮกับคีย์ สองคนนั้นต้องบอกจงฮยอนแน่อยู่แล้ว ในทางกลับกันหากลองคิดเข้าข้างตัวเองอีกซักนิดหนึ่งที่จงฮยอนมาก็เพราะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่
ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหน้าต้นคออย่างสม่ำเสมอทำเอาแทมินตื่นจากการฝันกลางวัน มองตามมือหนาที่วางทับกลางตัวของแทมิน ไล่สายตาตั้งแต่ชายเสื้อสูทลำลองไปจนถึงใบหน้าผู้เป็นผู้บุกรุก ใบหน้าหล่ออันแสนคุ้นเคยหลับพริ้มเหมือนกำลังหลับฝันดี เท่านั้นก็เพียงพอจะทำให้แทมินร้องลั่นห้อง
“ เฮ้ย นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ” จงฮยอนประคองตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน ขณะที่กำลังขยี้ตาด้วยความงัวเงีย เขาเห็นแทมินยืนชี้หน้าตัวสั่นเหมือนเพิ่งผ่านการเต้นแอโรบิกไปสิบเพลงรวด ตลกชะมัด
“ ฉันมีกุญแจ ” จงฮยอนโชว์สิ่งที่เจ้าตัวพูดถึง
“ ฉันหมายถึงนายมานอนบนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไง ”
“ ตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น ทำอย่างกับไม่เคย… ”
“ หุบปากนะ ไม่ว่านายจะพูดทุเรศอะไรก็ตาม ตอบฉันมาดีๆว่านายรู้ที่อยู่ฉันที่นี่ได้ยังไง ”
“ นายไม่รู้จริงๆเหรอ พนักงานฟร๊อนท์ข้างล่างได้รับคำสั่งจากพ่อนายให้ส่งกุญแจให้ฉัน และตลอดเวลาจนกว่าจะกลับเกาหลีฉันจะอยู่ที่ห้องนี้…กับนาย ”
“ เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่เชื่อ ” ปากบอกอย่างนั้นแต่ในหัวมีแต่แทมินเริ่มรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่เริ่มปรากฏ และตอนนี้เขาก็เริ่มเข้าใจทฤษฎีแมลงสาบขึ้นมาจริงๆแล้วเสียด้วย
“ อย่าเข้ามานะ ขืนเข้ามาอีกก้าวเดียวฉันจะฟ้องศาลห้ามเข้าใกล้ ”
“ นายจะฟ้องฉันข้อหาอะไรเหรอ ” ยิ่งแทมินพยายามหนีแมลงสาบตัวนั้นเดินเข้าใกล้เขาเข้ามาเรื่อยๆ
“ บอกว่าอย่าเข้ามาไงล่ะ ”
“ คิดจะหนีฉันแค่ฝรั่งเศสยังไกลไม่พอหรอกนะ ”
แทมินหาสเปรย์ฆ่าแมลงไม่เจอ ส่วนแมลงสาบตัวนั้นกำลังบินเข้ามาหา ไม่น่าเชื่อว่ามันสามารถบินจากประเทศเกาหลีมาถึงที่นี่ได้ จะหนีให้ไกลกว่านี้คงต้องรอซื้อจรวดแล้วพุ่งไปดวงจันทร์ซะล่ะมั้ง
อ่านสปอยไปแล้วต่อมอยากจับจองเป็นเจ้าของถูกกระตุ้นกันบ้างรึเปล่าเอ่ย เรายังเปิดให้จองและโอนได้จนถึงวันที่30 ธันวาคมศกนี้ ยังไงก็ตามตอนนี้ส่วนเนื้อหาทั้งหมดเดินทางมากว่า85%แล้วล่ะ ที่มันไม่จบซะทีเพราะว่าเราคอยแต่จะเพิ่มฉากนั่นเติมฉากนี่ลงไปในตอนธรรมดามากกว่า แอบอยากให้กำไรกับคนที่ซื้อนิดนึง ให้ดูได้อะไรมากกว่าตอนอ่านในบอร์ดนิดหน่อย
ต่อไปเป็นรายการประกาศรายชื่อผู้ที่โอนเงินแล้วปรากฎอยู่ด้านล่างนี้เลย
-keygun
-BuRinZa
-paangkung
-น้องDiw
-กนกวรรณ บุญหนัก
-eternity_minkey
-airphrodite
-Zinister
-Sunflower
ps. รายชื่อที่ปรากฎข้างต้นไม่ได้เรียงตามความพิศวาสแต่อย่างใด 55
ส่วนรายชื่อต่อจากนี้เป็นผู้ที่ยังไม่ได้โอนเงินนะคะ
-chocolate
-chabu
-amenbOnew
-K_blingbling
-ปริฉัตร
-พุธิตา
-Nuna_Mushroom
ผู้ที่ยังไม่ได้โอนเงินสามารถโอนได้จนถึงวันที่30 ธันวาคมนี้ค่ะ เรื่องการนัดรับยังไงเราจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะคะ แต่รับรองว่าทุกคนจะมีฟิคอยู่ในมือไม่เกินวันที่10-15มกราคมศกหน้าแน่นอนค่ะและรายชื่อทั้งสองรายการนี้หากเราเขียนของใครตกหล่น ผิดพลาดขัดข้องแต่ประการใดเม้นบอกเราได้นะคะค่อนข้างแน่ใจว่า้องมีแน่นอน เพราะช่วงนี้เรายุ่งมากเบลอไปหมด ยังไงก็ขอโทษด้วยค่ะ