เฮ้คุณขา  ขอประทานอภัยที่เราหายหน้าไปพักใหญ่เลย  มัวแต่จัดการเรื่องบ้านที่โดนน้ำท่วมอยู่แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาในการเขียนข่าวลือต่างๆแต่อย่างใด  จะบอกว่าวันนี้เราจะเอาข่าวลือที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์มาสปอยให้ฟังแล้วล่ะ  

 

สำหรับหน้าปกที่นอนเอาบาทาก่ายหน้าผากอยู่หลายเดือนว่าจะออกมาในรูปแบบใดก็ได้ข้อสรุปออกมาแล้ว  เราใช้ความพยายามอย่างหาที่สุดมิได้ในการ(จิกหัวใช้เพื่อน)ทำมันออกมาอย่างดีที่สุด  ใครชอบไม่ชอบยังไงขอความเห็นใส่กล่องสีขาวด้านล่างด้วยนะเจ้าคะ ^^

 

 

(ถ้ารูปไม่ขึ้นตามลิ๊งค์นี้ไปดูเลยจ้ะ

http://www.mypicza.com/view.php?image=cfccd14a948bd119504977ef66def203.jpg ) 

 

 

Special Chapter of MinKey

 คีย์จัดแจงเอาข้าวของที่ติดตัวมาไม่กี่ชิ้นไปจัดใส่ตู้เสื้อผ้า  ก่อนจะเผลอมองกระจกเงาที่บานประตูตู้ด้วยความเคยชิน  ในกระจกเงานั้นมีภาพมินโฮปรากฏกายอยู่ด้านหลัง  ร่างสูงโอบกอดร่างบาง  กดริมฝีปากลงกับซอกคอขาว  มือใหญ่ข้างหนึ่งที่ไม่ได้กอดเอวบางเลื่อนเข้ารุกรานใต้เสื้อกล้ามสีดำ  คนน่ารักเกร็งขืนเมื่อมินโฮไต่มือขึ้นสูงจนถึงหน้าอก

“เป็น…เป็นอะไรไปมินโฮ” คีย์หมุนตัวเข้าหาใบหน้าหล่อ  จัดการมือปลาหมึกให้หยุดไว้ที่เอวคอด  ส่วนมือของตัวเองโอบไว้ที่หลังคอคนตัวสูงกว่า  ลูบไล้เส้นผมและท้ายทอยอย่างเอาใจ

“เปล่าซะหน่อย  ก็คนมันรักนี่ …ไม่ได้เหรอ”

มินโฮออดอ้อน  อุ้มคนตัวเล็กนั่งบนลิ้นชักตู้เสื้อผ้าเมื่อคีย์กัดปากยั่วเย้า  จากนั้นก็เริ่มดื่มด่ำความหวานจากริมฝีบากสีชมพู  เกี่ยวสายเสื้อกล้ามลงมาเคลียที่หัวไหล่

“ที่เตียงได้มั๊ยล่ะ”

ร่างสูงจูบหน้าผากคีย์แล้วหอบร่างคนรักไปวางราบบนเตียงตามด้วยร่างของตัวเองนอนแนบลงไป  ใช้มือปัดเส้นผมสีน้ำตาลทองให้คนที่นอนทำหน้าตาน่ารัก  ปฏิเสธไม่ได้เลยว่านับวันก็ยิ่งหลงใหลเจ้าของร่างนี้จนบางทีก็ควบคุมความต้องการของตัวเองไม่ไหว

“รู้มั๊ยว่าใครรักนายมากที่สุดในโลก”

แต่ก่อนที่มินโฮจะได้ยินคำตอบกลับมาให้ชื่นใจ  ก็มีเสียงใครบางคนเคาะประตูเบาๆ  ทั้งสองผละออกจากกัน  คีย์เลื่อนสายเสื้อขึ้นมาไว้บนไหล่เช่นเดิม  มินโฮเดินไปเปิดประตู

“ขอโทษนะครับ  คุณแม่ใหญ่ให้ผมเอาผ้าขนหนูมาให้พี่คีย์” กวังชอลถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยที่มินโฮไม่ทันตั้งตัว  มินโฮขบกรามแน่นระงับอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น  กวังชอลกำลังหวังอะไรในตัวคีย์  เขาดูออก  ถ้าเป็นเวลาปกติแล้วไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ไอ้เด็กนี่เหยียบเข้ามาในห้องเขาเด็ดขาด

“แกเสนอหน้ามาเองล่ะมากกว่า”มินโฮแทรก

“ฝากบอกคุณแม่ใหญ่ของนายด้วยว่าขอบคุณมากๆ”

“ครับ  เอ๊ะ  มีอะไรติดหน้าพี่คีย์ด้วยล่ะ”

“เอ๋  ตรงไหนเหรอ”

“อยู่เฉยๆนะครับ”

มินโฮยืนมองภาพเด็กหนุ่มที่เขาแสนจะเกลียดกำลังเอามือสกปรกของมันมาสัมผัสผิวแก้มของคนที่เขารักโดยที่อีกฝ่ายไม่ขัดเขินเลยซักนิด  คีย์ไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนล่วงเกิน  หน้าของคีย์ไม่ได้เปื้อนอะไรซักหน่อย

“ ออกไปได้แล้ว ที่จริงแกไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาชั้นสองของบ้านนี้ด้วยซ้ำ ”

“ขอโทษครับ  ผมลืมไป  ผมแค่อยากเอาผ้าขนหนูมาให้พี่คีย์เท่านั้นเอง  ขอโทษจริงๆครับพี่มินโฮ”กวังชอลโค้งตัวขอโทษเป็นการใหญ่ก่อนกุลีกุจอออกจากห้องโดยมีสายตาเป็นกังวลของคีย์ตามติดไปด้วย

“ทำไมนายไปพูดกับเขาแบบนั้น”คีย์เสียงแข็ง

“ฉันพูดความจริง  มันเป็นแค่ลูกเมียน้อย”

“ทำไมต้องดูถูกเขา  ยังไงกวังชอลก็เป็นน้องชายของนายนะ” ก็รู้ว่ามินโฮเกลียดภรรยาน้อยกับลูกของพ่อมากขนาดไหน  แต่เขาเพิ่งจะรู้ว่ามินโฮเป็นพวกชอบดูถูกคนอื่นด้วย

“ฉันไม่สน  ต่อไปอย่าไปยุ่งกับมันอีก  มันไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่นายคิดหรอก”

“ฉันก็ยังไม่เห็นว่าเขาจะร้ายกาจตรงไหน  ฉันจะไม่ตัดสินใครโดยที่ฉันยังไม่รู้จักเขาดีพอ” เพราะคีย์เข้าใจความรู้สึกของการถูกคนภายนอกตัดสินดี  มินโฮคงจะเกลียดกวังชอลก็เลยอคติกับเด็กคนนั้นและพยายามพูดให้เขาเกลียดกวังชอลไปด้วย

“แต่ที่นายทำอยู่มันก็เรียกว่าตัดสินไม่ใช่หรือไง ”เจอกันวันเดียวก็เห็นว่ามันดีเลิศเลอ  ปกป้องมันจนเอามาเป็นเรื่องทะเลาะกับเขา  คงเห็นมันดีกว่าเขาแล้วสินะ

“อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้ใจแคบเหมือนนายก็แล้วกัน”

“คีย์…”

ใบหน้าหล่อหันมาหาใบหน้าสวยช้าๆ  คีย์เบือนหน้าหนีแววตาตัดพ้อที่อีกฝ่ายจงใจส่งมาให้  สายตาที่จะทำให้เขาวูบไหวและใจอ่อนได้โดยง่าย  ตอนนี้เขาไม่อยากเห็นมัน

“ รู้ใช่มั๊ยว่าที่ฉันทำแบบนี้เพราะอะไร  นายรู้ดี ”

มือหนาบีบมือบางแน่น  หากค่าของความรักที่เขามีให้คีย์วัดได้จากแรงกำลัง  ป่านนี้มือบอบบางของคีย์ได้แหลกคามือเขาเป็นแน่

“ผิดแล้วมินโฮ  ที่นายเป็นแบบนี้เพราะนายไม่เคยเชื่อใจฉันเลยต่างหาก”  น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย  ขืนมือตัวเองออกจากสัมผัสบีบรัดที่เจ็บปวดไปถึงก้อนเนื้อในอก  เดินเลี่ยงเข้าไปสงบสติอารมณ์ในห้องน้ำเพียงลำพัง

หนึ่งคนที่ยืนฟังอยู่ที่เดิมที่หลังบานประตูยกยิ้มพึงใจเมื่อแผนการแรกของตนลุล่วงด้วยดี  พี่มินโฮยั่วโมโหง่ายกว่าที่เขาคิด  แค่แกล้งตีสนิทกับพี่คีย์นิดหน่อยก็ฟึดฟัดเป็นหมาบ้าเสียแล้ว  พี่ผิดเองนะพี่พาจุดอ่อนมาให้ผมเห็นถึงบ้าน

ใครได้ยินเสียงเตียงหักบ้าง  โซกวังชอลคนหนึ่งล่ะที่ได้ยินชัดแจ๋วเลย

 

 

 

 

Special Chapter of HyunMin

 

ประตูห้องถูกเปิดออกสู่ห้องกว้าง  คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงสีขาวที่ผ้าห่มถูกขึงให้เรียบตึงเหมือนไม่เคยผ่านการใช้งาน  หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วระบายความเหน็ดเหนื่อย  ตากลมมองเพดานพลางคิดถึงคำสั่งของคุณพ่อเมื่อชั่วโมงที่แล้ว

“ เย็นนี้ไปรับเพื่อนลูกที่ ชาร์ล เดอ โกล  เครื่องลงประมาณหกโมงครึ่ง  อย่าสายล่ะ 

“ เพื่อนของลูก… ”

“ ใช่  คิมจงฮยอนไงล่ะ ” 

ไอ้สิ่งมีชีวิตลามกจกเปรตนั่นน่ะหรือที่พ่อเรียกว่าเพื่อน  แทมินไม่เคยบัญญัติจงฮยอนให้อยู่ในหมวดเพื่อนในพจนานุกรมชีวิตของเขา  ถ้าจงฮยอนไม่ได้เป็นเพื่อนกับมินโฮ  รับรองวาเขาจะไม่ยอมปล่อยให้คนแบบนั้นเดินผ่านเข้ามาในชีวิตอันแสนเลิศเลอเพอร์เฟคของตัวเองเด็ดขาด  ทำไมพ่อต้องสั่งให้เขาไปรับจงฮยอน  ทีตอนมายังถ่อมาเองได้แค่ออกจากสนามบินแล้วไปไหนมาไหนเองแค่นี้ถ้าไม่มีปัญญาก็ไม่ใช่แล้ว    ถึงแม้การที่เขาเบี้ยวคำสั่งของพ่อแล้วหนีมาอยู่คอนโดที่รอการขายของครอบครัวอาจทำให้เขาโดนพ่อหักค่าขนมก็เหอะ  แลกกับการไม่ได้เห็นหน้าเหม็นๆของจงฮยอนก็ถือว่าคุ้มเกินคุ้ม  ไม่มีใครเข้าใจหรอกว่าการเจอหน้าคนที่ตัวเองหนีมาแบบไฟลท์บังคับอย่างนี้มันน่ากระอักกระอ่วนใจจะตายไป  เขาไม่อยากเจอจงฮยอน  ตอนนี้แทมินไปพร้อมกับการทำศึกสงครามใดๆทั้งสิ้น  คนกำลังอยู่ในระยะทำใจเข้าใจมั๊ยเนี่ย

เหมือนแทมินจะลืมอะไรไปอย่างซึ่งเป็นเนื้อหาที่สลักสำคัญมากเสียด้วย  สิ่งที่ข้องใจคือสาเหตุของการมาฝรั่งเศสของจงฮยอน  จงฮยอนมาทำซากอะไรที่นี่กันแน่  ถ้าจะบอกว่าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้  มินโฮกับคีย์  สองคนนั้นต้องบอกจงฮยอนแน่อยู่แล้ว  ในทางกลับกันหากลองคิดเข้าข้างตัวเองอีกซักนิดหนึ่งที่จงฮยอนมาก็เพราะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดหน้าต้นคออย่างสม่ำเสมอทำเอาแทมินตื่นจากการฝันกลางวัน  มองตามมือหนาที่วางทับกลางตัวของแทมิน  ไล่สายตาตั้งแต่ชายเสื้อสูทลำลองไปจนถึงใบหน้าผู้เป็นผู้บุกรุก  ใบหน้าหล่ออันแสนคุ้นเคยหลับพริ้มเหมือนกำลังหลับฝันดี  เท่านั้นก็เพียงพอจะทำให้แทมินร้องลั่นห้อง

“ เฮ้ย  นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ” จงฮยอนประคองตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอน  ขณะที่กำลังขยี้ตาด้วยความงัวเงีย  เขาเห็นแทมินยืนชี้หน้าตัวสั่นเหมือนเพิ่งผ่านการเต้นแอโรบิกไปสิบเพลงรวด  ตลกชะมัด

“ ฉันมีกุญแจ ” จงฮยอนโชว์สิ่งที่เจ้าตัวพูดถึง

“ ฉันหมายถึงนายมานอนบนเตียงเดียวกับฉันได้ยังไง ”

“ ตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น  ทำอย่างกับไม่เคย… ”

“ หุบปากนะ  ไม่ว่านายจะพูดทุเรศอะไรก็ตาม  ตอบฉันมาดีๆว่านายรู้ที่อยู่ฉันที่นี่ได้ยังไง ”

“ นายไม่รู้จริงๆเหรอ  พนักงานฟร๊อนท์ข้างล่างได้รับคำสั่งจากพ่อนายให้ส่งกุญแจให้ฉัน  และตลอดเวลาจนกว่าจะกลับเกาหลีฉันจะอยู่ที่ห้องนี้…กับนาย ”

“ เป็นไปไม่ได้  ฉันไม่เชื่อ ” ปากบอกอย่างนั้นแต่ในหัวมีแต่แทมินเริ่มรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่เริ่มปรากฏ  และตอนนี้เขาก็เริ่มเข้าใจทฤษฎีแมลงสาบขึ้นมาจริงๆแล้วเสียด้วย

“ อย่าเข้ามานะ  ขืนเข้ามาอีกก้าวเดียวฉันจะฟ้องศาลห้ามเข้าใกล้  ”

“ นายจะฟ้องฉันข้อหาอะไรเหรอ ” ยิ่งแทมินพยายามหนีแมลงสาบตัวนั้นเดินเข้าใกล้เขาเข้ามาเรื่อยๆ 

“ บอกว่าอย่าเข้ามาไงล่ะ ”

“ คิดจะหนีฉันแค่ฝรั่งเศสยังไกลไม่พอหรอกนะ  ” 

แทมินหาสเปรย์ฆ่าแมลงไม่เจอ  ส่วนแมลงสาบตัวนั้นกำลังบินเข้ามาหา  ไม่น่าเชื่อว่ามันสามารถบินจากประเทศเกาหลีมาถึงที่นี่ได้  จะหนีให้ไกลกว่านี้คงต้องรอซื้อจรวดแล้วพุ่งไปดวงจันทร์ซะล่ะมั้ง 

 

อ่านสปอยไปแล้วต่อมอยากจับจองเป็นเจ้าของถูกกระตุ้นกันบ้างรึเปล่าเอ่ย  เรายังเปิดให้จองและโอนได้จนถึงวันที่30 ธันวาคมศกนี้  ยังไงก็ตามตอนนี้ส่วนเนื้อหาทั้งหมดเดินทางมากว่า85%แล้วล่ะ  ที่มันไม่จบซะทีเพราะว่าเราคอยแต่จะเพิ่มฉากนั่นเติมฉากนี่ลงไปในตอนธรรมดามากกว่า  แอบอยากให้กำไรกับคนที่ซื้อนิดนึง  ให้ดูได้อะไรมากกว่าตอนอ่านในบอร์ดนิดหน่อย  

 

ต่อไปเป็นรายการประกาศรายชื่อผู้ที่โอนเงินแล้วปรากฎอยู่ด้านล่างนี้เลย

-keygun 

-BuRinZa

-paangkung

-น้องDiw

-กนกวรรณ บุญหนัก

-eternity_minkey

-airphrodite 

-Zinister

 -Sunflower

ps. รายชื่อที่ปรากฎข้างต้นไม่ได้เรียงตามความพิศวาสแต่อย่างใด 55 

 

ส่วนรายชื่อต่อจากนี้เป็นผู้ที่ยังไม่ได้โอนเงินนะคะ

-chocolate

-chabu

-amenbOnew

-K_blingbling

-ปริฉัตร

-พุธิตา

-Nuna_Mushroom

 

 ผู้ที่ยังไม่ได้โอนเงินสามารถโอนได้จนถึงวันที่30 ธันวาคมนี้ค่ะ เรื่องการนัดรับยังไงเราจะแจ้งให้ทราบอีกทีนะคะ  แต่รับรองว่าทุกคนจะมีฟิคอยู่ในมือไม่เกินวันที่10-15มกราคมศกหน้าแน่นอนค่ะและรายชื่อทั้งสองรายการนี้หากเราเขียนของใครตกหล่น ผิดพลาดขัดข้องแต่ประการใดเม้นบอกเราได้นะคะค่อนข้างแน่ใจว่า้องมีแน่นอน  เพราะช่วงนี้เรายุ่งมากเบลอไปหมด  ยังไงก็ขอโทษด้วยค่ะ